Özgürlük ve Mutluluk

Tanrı'nın Sessizliğini Duyabilmek, Şifalanmak İçin, Doğaya: Doğal olan bir varlık olarak insan, doğanın dalından kopuk yaşama uğraşı içinde çırpınıyor. Çürümenin, yabancılaşmanın, otomatikleşmenin tedavisinin tek yolu, insanın cevherlerinin açacağı olan doğaya kaçmaktır. Tanrı'nın sesi ancak oradaki doğal sessizlikte duyulabilir, O'nun sanatı O'na meydan okuyan "iki ayaklı tanrıların" sanatından korunmanın yegane yoludur. Korkma insan, doğaya, O'na, yürü: dirileceksin...

Kendin dışında benliğinin erişime kapalıdır. Başına ne gelirse gelsin, neye maruz kalırsan kal, sen onları kendinle kurduğun doğru bir bağa referansla okursan gücün ölçüsünde olanlar seni sadece dinginleştirecektir. Bırak yaşam içinden aksın, geçsin. Sen sadece olanların bir parçası olmak için kontrol et; izin ver, durul. Bu en güvenli limandır...

Modern insanın en büyük derdi kendisinden kaçmak. Artık zamanın ruhu insandan hesabını vermeden yaşamasını istiyor. Sadece olgular arasında mahirce dans etmeli ve olabildiğince kendinden uzak ve kendinin dışında bir dünyada kalmaya çalışmalı. Neden? Niçin? soruları sadece zaman kaybı bunun yerine "daha"ya odaklanmalı ve "gözleri asla içeri çevirmemeli" Bütün bunlar arasında var olmak pamuk ipliğine bağlı, seçmediğin bir hayatın öznesi olmak anlamına geliyor.

Doğası ile tanışan insanın eksikliğine ve verililiğine bakması şükrana gebe bir edimdir. İnsan; tevâzü minnet, teşekkür gibi kendilikler ile tatminkarlık taşları ile döşenen bilgelik yoluna girer.

Elinde olan tek şey kendin, onu fark et ve sevki tüm acılara ve korkulara senden taşan sevgi merhamet ile şifa olsun..

Geçmiş yada gelecek ancak ân penceresinden görülebilir. Aşk, ânda olmak ile tüm zamanı ve varlığı "şimdiye demirler" Yaşamak başlı başına bir coşku ve sevinç olarak ândan âna bir temaşa olarak kalır. 

Kazanımlarınızı içinize ekin dışardan sadece su ve güneş alın. Tohumların büyümesi için sabır ve sevgi gösterin. Onlar filizlendiğinde ve büyüdüğünde ancak tohum saçabilirler.

Hayret etmek, bilgiye, öğrenmeye ve değişime kucak açmak, sarılmak demektir..

Bizi birbirimize muhtaç kılan şey varoluşsal eksikliğimizdir. Eksiklerin temaşası sevginin renkleri ile gönülleri parlatır. Merhamet, sendeki ötekiyi diri tutmaktır. 

Karanlığın ve kibirin bataklığı yerine, aydınlık ve tevazunun bereketli topraklarına usul usul, çıtır çıtır uzanmak..

 "İyi ile kötü arasında bir yer var gel orada buluşalım" dedi özüne oturabilmiş bilge; insanı kendine sığabileceği bir konağa davet ediyordu...

Olanı Olduğu Gibi Görmek, Şâhit Olmak, Keşfetmek: Uyanmanın ana yolu, zihinden bilince yükseliş...

Kendine kölelikten kurtuluşun yolu varlık ovasında, sana "doğal" buyuranları gülerek yularlamak ve kendi "farkındalık" tahtına oturmak ile başlar. 

Anda kalabilmek modern insanın içinde bulunduğu uyaranlar kumpanyasında, ruhsal çöküş ve yabancılaşmanın sade ve rahmet dolu bir sığınağıdır.

Güce yönelmenin içsel  yanılsaması ve acizliğinden zayıflığın kuşatıcı gerçekliğine..

Olmaklıktan gerçekliğe yönelmek, kendini bilme yolu: felsefî, psikolojik bir nefs analizi.

"Ölmeden önce ölmek", özgürlüğü keşfetmek için fizikten metafiziğe sığınmak..